Recensie Ellen en Marc,

Na 10 jaar huwelijk en niet 10 jaar niet kunnen slagen in het vinden van geschikte ringen was het maandag 14 juni 2010 zo ver. We gingen onze eigen relatieringen maken. Heerlijk rustig naar Schoonhoven gereden, omdat ’s middags het Nederlands elftal zijn eerste WK wedstrijd speelde, hadden veel mensen vrij genomen waardoor we gelukkig op tijd in Schoonhoven aankwamen.

We hadden twee weken eerder tijdens de ontwerpbespreking al met At besproken wat we in gedachten hadden. At heeft dit concreter vorm gegeven door voor te stellen dat we met drie soorten goud: wit, geel en rosé goud zouden gaan vlechten. Toen we binnenkwamen lagen de drie soorten goud al op de tafel te wachten, een gele en een witte draad en een blokje rosé goud. Tijdens het koffiedrinken blijf je er dan toch steeds naar kijken, is dit het nou echt, gaan we van die drie stukken 2 ringen maken…

Al vlot begon At uit te leggen wat er verder ging gebeuren, op naar de trekbank want van het achtkantige blokje rosé goud moest met behulp van de mallen een draad worden getrokken. Bij het vervormen ontstaat er spanning in het materiaal. Nadat het stukje één keer zo lang was geworden moest het worden gegloeid: dusdanig verhit zodat de moleculen weer naar de juiste vorm/plek terugkeerden. Dit diende al met al een keer of drie te gebeuren. Best spannend hoor zelf aan de trekbank en met de brander in de weer om te gloeien.

Tussen door even aan de koffie als het goud moest koelen. Na het trekken moesten de draden aan elkaar worden gesoldeerd, koelen en daarna begon het vlechten, getuige de foto valt dit niet mee hé Ellen, het goud is stugger dan je zou verwachten en je mag het natuurlijk niet breken. Na het vlechten eerst weer gloeien en koelen.

Nu werd de vlecht eerst recht getrokken op de trekbank, vierkant gewalst, daarna een paar keer plat geslagen en gewalst. At soldeerde vervolgens met zacht goud de laatste kiertjes en spleetjes dicht. En daarna moet de vlecht weer koelen.

We kregen van At een bon om in de lunchroom even verderop aan de Haven lekker te gaan lunchen, hier hebben we vervolgens heerlijk buiten in het zonnetje van genoten. Wat een geschenk, zo’n vrije zonnige maandag, die je schouder aan schouder werkend door kunt brengen.

Tijdens het eten bespraken we meteen de vlecht want hieruit zouden straks natuurlijk 2 ringen moeten worden gehaald. Het eerste deel was strakker gevlochten en al snel waren we het erover eens dat Marc, die hier de grootste inspanning aan had gegeven dit stuk in zijn ring zou krijgen en Ellen het tweede deel dat wat meer golf beweging (bergen en dalen) in zich heeft.

Toen we terugkwamen van de lunch vroeg At ons ook vrij snel of we al ideeën hadden over de verdeling , nou daar waren we dus direct klaar mee. Vervolgens heeft hij de vlecht nog een keer gesoldeerd omdat er nog een stukje open was en daarna mochten we berekenen hoe groot onze ringen moesten worden. Met de schuifmaat vervolgens de ringen uitgemeten en daarna de twee stukken uit de vlecht gezaagd, ieder z’n eigen stukje. Nu werden de stukjes gewalst in de breedte. En natuurlijk toen weer gegloeid en gekoeld.

Daarna hebben we zelf onze eigen ring gebogen. At heeft ze aan elkaar gesoldeerd. We mochten we ze zelf rond slaan met een speciale hamer op een conische staaf, Ellen vond dit heel eng om te doen. Vervolgens ging de ring op een speciaal apparaat om deze precies op maat te maken.

We waren blij verrast toen aan het eind bleek dat het toch mogelijk was om onze ontmoetingdag en ons woord in onze ringen te graveren. Dat was door het vechten eerst twijfelachtig.

Uiteindelijk werden de ringen rond een uur of vier door At gepolijst en we waren allebei heel erg onder de indruk van het resultaat en van de dag. Zo samen te werken deed ons weer beseffen hoe belangrijk het is om samen het leven te vieren.

Dat hebben we na afloop ook zeker gedaan samen met At en Marijke hebben we nog even heerlijk nagenoten van deze bijzondere dag waar we voor altijd deze twee prachtige herinneringen aan hebben overgehouden.

We hebben de ringen ‘s avonds in het bijzijn van onze dochters bij elkaar omgedaan. De dames waren er erg van onder de indruk.

At en Marijke heel erg bedankt voor dit mooie initiatief, hopelijk kunnen nog vele anderen genieten van jullie deskundige begeleiding en vakmanschap.