|
Verslag van 31 januari 2008
Ziehier ons verslag van onze komst naar jullie en de dag zelf.
Om ons huwelijk wat meer te onderstrepen, hadden we besloten zelf
ringen te willen maken. Je komt dan al gauw de site van At Brandenburg
tegen. Na overleg via de telefoon en mail hebben we een afspraak
gemaakt voor het bespreken van een ontwerp. Dit was ongeveer twee
weken voor de dag waarop we de ringen zouden gaan maken.
De route naar Ats atelier was eenvoudig te vinden: Als je Schoonhoven
binnenkomt, de veerpont over de Lek aanhouden, daar parkeren, poortje
door en je bent er.
We hadden zelf al wat fotomateriaal verzameld. Dit was handig, omdat
je dan meteen al een beetje kan aangeven welke kant je op wilt.
At liet ons ringen zien, die op de ringen op de foto's leken. De
keuze was al snel gemaakt: We wilden graag ringen maken, waarbij
onze eigen bewerking en creativiteit voorrang zou krijgen. Tijdens
het derde bakje koffie werd dan ook afgesproken om te gaan werken
met versmelten van witgoud.
We hadden afgesproken om rond negen uur te starten met de workshop.
We komen uit Enkhuizen, dus hebben we een overnachtinkje geboekt
in een villa om de files te ontwijken.
De koffie stond al klaar toen we binnenkwamen. At toonde ons het
plaatje witgoud, waaruit de ringen zouden worden gemaakt. Achteraf
toch wel gek, hoor, dat je uit zo'n plat plaatje zoiets moois en
veelbetekends kan maken.
At had ook verschillende kleine stukjes witgoud. Marjelle heeft
deze in een mooie structuur op het plaatje gelegd.
Tja, en dan ga je de stukjes witgoud verhitten, zodat deze versmelten
met de ondergrond. Er ontstaat een wat ruw oppervlak. We noemden
het toepasselijk een route uit de Tour de France. We moesten het
witgoud bewerken met een geconcentreerde hittestraal, omdat het
niet versmolt met de gewone hittestralen (met gasbranders). Het
bewerken werd dus iets anders dan gedacht, want met de geconcentreerde
hittestraal kon het witgoud niet bewerkt worden met een pook. Iets,
dat je met gewone hittestralen wel kunt doen. We moesten dit nu
doen, door de geconcentreerde hittestraal zo te manipuleren, dat
de vorm zo werd, als je in gedachten had. Uitkijken voor ledematen,
snorren en ook geen borsthaar dichtbij houden, tenzij je wat kwijt
wilt.
Na dit bewerken werd het goud in een zuurbad gedaan, om de zwarte
gloed er af te weken. Iets wat herhaaldelijk terug zou keren. Even
pauze nu. Heerlijk gelunchd (verzorgd door At) en weer terug. Best
spannend, wat het zou worden.
De basis was gelegd. Het bewerkte plaatje moest nu in tweeën
gezaagd worden.
Daar mag je gerust wat tijd voor uittrekken, want dit gaat met de
hand en dus langzaam. Het aardige van deze manier is, dat onze ringen
op een bepaalde plek in elkaar passen. Geeft best een apart gevoel.
Na vele zaagjes verder kon er begonnen worden met de afwerking.
Dit nam At vooral voor zijn rekening. Bijslijpen is een secure klus,
net als het polijsten.
Voor het polijsten bogen we de ringen in hun ronde vorm met een
speciale tang. Daarna werd de ring dicht gesoldeerd. Na het solderen
gebruikten we een kunststof hamer en een tribulet om de ring mooi
rond te slaan. Nog even polijsten, en klaar waren ze!!!!
Tussen de bedrijven door hebben we behoorlijk wat koffie moeten
verwerken met een paar heerlijke appelpunten. En.. rustig is het
niet geweest. Het was erg gezellig en in At hadden we een kritische,
kundige en leuke workshopleider.
Marjelle Hoogendoorn en Nico Heij
|
