Verslag 29 augustus

Vrijdag 29 augustus 2008 was een mooie dag. De zon scheen, en we waren vrolijk.
Over twee weken zouden we trouwen, na 25 jaar samenzijn. En nu gingen we naar Schoonhoven voor een workshop 'Ringen maken'. Zelf je trouwring maken, wat een prachtig idee. Romantisch ook.
Klokslag 9 uur belden we aan bij Zilverwerk. Een man in een witte jas deed open. Normaal worden we zenuwachtig van een man in een witte jas, want die gaat ons opereren of injecteren of iets anders met ons doen waar heel veel bloed bij komt. Maar deze man oogde vriendelijk, en we gingen zonder zenuwen en nieuwsgierig het eeuwenoude pand binnen.
De man stelde zich voor als At. Hij leidde ons naar boven, waar zijn collega al aan het werk was met een ander aankomend bruidspaar.

Van tevoren hadden we bedacht, wat we zouden doen als de ringen zouden mislukken. Stel dat je zo onhandig bent, dat je er niks van brouwt. Wat dan? Dan zouden we naar de Hema gaan om een paar eenvoudige ringetjes te kopen. Misschien wat sneu, maar geen ramp.

Deze angst was totaal overbodig. Op uiterst deskundige wijze slaagde At er in om ons een paar schitterende ringen te laten maken. Na iets minder dan vier uur kregen we een zwart fluwelen doosje mee, waarin onze ringen lagen te flonkeren. Wat je noemt, vakwerk.
Het meemaken van het hele proces was al prachtig. Je begint met een plaatje zilver en via meten, zagen, buigen en solderen tot graveren, slijpen en vijlen kom je tot een professioneel resultaat. En daarbij zaten we genoeglijk te praten over de goudsmidgeschiedenis van Schoonhoven en van alles en nog wat. Koffie met een appelflap erbij, wat wil een mens nog meer.

We waren blij, dat we een vrij eenvoudig ontwerp hadden gekozen. Een brede binnenring met hamerslag staat voor het verleden dat we samen al hebben, een ongeschonden zilverdraad als buitenring staat voor de nog onontgonnen toekomst.

At, we danken je nogmaals voor de gezelligheid, je onderhoudendheid, je deskundige leermeesterschap en natuurlijk het perfecte resultaat. Op onze trouwdag hebben de ringen gestraald, net als wijzelf.

Yet Wagenaar
Jan Laan